บทที่ 7 บทที่ 7 พี่เหมเป็นของฉัน
บทที่ 7 พี่เหมเป็นของฉัน
"คุณนาง เข้ามาพบผมในห้องด้วยครับ"
"ค่ะบอส"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ขออนุญาตค่ะ"
"เชิญครับ คุณนางครับ นางเอกที่ชื่อแพรน่ะ รู้สึกว่าจะมีข่าวฉาวมากไปหน่อยนะ ผมอยากให้คุณนางลงไปจัดการ กำชับให้ผู้จัดการดูแลให้ดี แล้วเรื่องตบตีเหมือนกัน ถ้ามีอีกปลดได้เลย แล้วนักข่าวคุณวิศนีย์น่ะ ที่ลงพื้นที่น้ำท่วมน่ะ เดี๋ยวส่งเครื่องอำนวยความสะดวกไปให้เขาด้วย จัดเบี้ยเลี้ยงเสี่ยงภัยพิเศษให้ด้วยนะ แล้วเดี๋ยวไปเบิกงบทำบุญ บัญชีส่วนตัวผมน่ะ จัดการทำถุงยังชีพ ส่งไปบริจาคช่วยชาวบ้านน้ำท่วมด้วยนะครับ"
"ได้ค่ะบอส"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เชิญครับ"
"พี่เหมคะ ทิมทำอาหารมาให้น่ะค่ะ เห็นคุณแม่บอกว่าเมื่อวานพี่เหมไม่ได้ทานอาหารกลางวัน"
"อ้าวคุณนางสวัสดีค่ะ"
"อุ้ย!! คุณทับทิมสวัสดีค่ะ มาส่งเสบียงให้บอสหรือคะ งั้นนางขอตัวก่อนนะคะ"
"อืม..เข้ามาก่อนสิ พี่ยุ่งน่ะทิม ทิมเอาวางไว้ก่อน ขอพี่เคลียร์งานแป๊บนะ"
"งั้นทิมไปจัดใส่จานให้นะคะ"
เหมราชยุ่งกับการทำงานจนลืมเวลาทานข้าว ถ้าไม่ได้ภรรยามาส่งปิ่นโตเห็นทีว่าคงจะได้อดข้าวแล้วแน่
ด้านสไบนาง หลังจากออกมาจากห้องเหมราช เธอก็รีบโทรไปรายงานอริสาให้ทราบ เพราะว่าอริสาให้เงินทุกครั้งที่เธอมีข่าวไปบอกหญิงสาว ครั้งนี้ก็เช่นกันน่าจะได้สัก2-3พันล่ะหว่า
กริ๊ง ๆ กริ๊ง
"ว่าไงคะคุณนาง"
"คุณเตยคะ รีบมาเลยค่ะ ตอนนี้คุณทับทิมเธอกำลังทำคะแนนกับบอสค่ะ แหม!! ห่อคงห่อข้าวมาให้บอสถึงที่เลย บอสก็ยิ้มหน้าระรื่นเชียวค่ะ คุณเตยต้องรีบมานะคะ"
"อะไรนะ นังทับทิม หึ ได้ๆ ฉันจะรีบไป ทำดีมากคุณนาง"
"ค่ะ..เอ่อ ๆ ..แล้ว ๆ ..คุณเตย"
"ค่ะ..สำหรับค่าข่าวเตยมีให้อยู่แล้วค่ะ คุณนางไปแอบดูไว้นะคะ ถ้ายัยจืดนั่นจะทำอะไรรีบเข้าไปขวางเลยค่ะ"
"รับทราบค่ะ"
สไบนางยิ้มอ่อน ได้ค่าน้ำหอมสักขวดแล้วนางเอ๊ย ง่ายสบาย ๆ หวานหมูล่ะ
"ไหนคะคุณนาง มันยังอยู่ไหมคะ"
"อยู่ค่ะ อยู่ข้างในค่ะ"
"ดี!!! นี้ค่ะค่าเหนื่อย 1,000 บาท"
"ห๊า 1000 ? "
"ใช่ไงคะ มีปัญหาอะไรไหม"
"เอ่อ..ไม่มีค่ะเชิญคุณเตยดีกว่าค่ะ"
สไบนางได้แต่ทำหน้าปูเลี่ยน คิดในใจ 1000 คุ้มไหมวะกู เฮ้อ น้ำหอม คงต้องสะสมรอขายข่าวอีกสัก3 รอบนั้นแหละ
"อุ๊ย!!!! กำลังทานข้าวกันหรือคะ น่าอร่อยนะคะ "
"คะ..คุณเตย..มาหาพี่เหมหรือคะ"
"ค่ะ เตยทำอาหาร มาส่งเหมน่ะ คิดว่าเหมน่าจะยังไม่ได้ทาน แต่ของเตยคงเสียเที่ยวแล้วล่ะ ก็เหมทานของคุณทับทิมแล้วนี่"
"มาทานด้วยกันสิเตย เดี๋ยวผมให้คุณนางจัดจานให้"
"คุณนางไปพักน่ะค่ะ รบกวนคุณทับทิมจัดจานให้ทีนะ"
"ค่ะ"
ใบเตยจงใจใช้ให้ทับทิมไปจัดอาหารใส่จาน ทับทิมซึ่งไม่อยากมีปัญหาจึงรับมาจัดให้อย่างว่าง่าย เมื่อนำอาหารออกมาเสิร์ฟเสร็จ หญิงสาวจึงเอ่ยลา เธอไม่อยากจะอยู่ดูเหมราชกับคนรักอยู่ด้วยกันให้เจ็บปวดใจ
"ทิมขอตัวก่อนนะคะ"
"อ้าว!! ทานข้าวก่อนสิทิม กินไปแค่ไม่กี่คำเองนะ "
"ทิมไม่ค่อยหิวน่ะค่ะพี่เหม คุณเตยมาแล้วให้เธอทานเป็นเพื่อนพี่เถอะค่ะ ทิมว่าจะไปธุระสักหน่อย ขอตัวนะคะ"
ทับทิมเดินออกมา เธอแวะเข้าห้องน้ำ ได้จังหวะที่ใบเตยรีบตามออกมา หล่อนทำทีออกมาขอบคุณทับทิม เหมราชก็ไม่ได้ติดใจอะไร
"อย่าคิดว่าได้แต่งงานกับเหม แล้วจะได้หัวใจเขานะ เหมเป็นของฉัน ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งไปง่ายๆ หรอก"
"ทิมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ ทิมกับพี่เหมมีข้อตกลงกัน เมื่อถึงเวลาทิมก็จะหย่า และคืนพี่เหมให้คุณเตยแน่นอนค่ะ"
"ให้มันแน่เถอะ นี่อะไรมาส่งข้าวส่งน้ำหวังทำคะแนนให้เหมรักนะสิ คิดว่าฉันรู้ไม่ทันเธอเหรอ"
"ทิมเปล่านะคะ"
"หยุดซะ!!! ...อย่าพยายามมาอ่อยเขา ฉันขอเตือน"
ปั้ง!!!!!
ใบเตยพูดจบก็เดินออกไป ทิ้งให้ทับทิมยืนจมกับความคิดตัวเองอยู่อย่างนั้น เธอจะทนแบบนี้ได้นานเท่าไรนะ
"ลมอะไรหอบมาคะ คุณหนูทับทิม"
"ลมแห่งความคิดถึงยังไงล่ะจ๊ะคุณศิ"
"มาก็ดีมาช่วยฉันก่อน เอาไม่ทันแล้วนี่"
ศิริญญาดึงปรีดาภรณ์มาหลังร้าน หญิงสาวเปิดคาเฟ่ขนาดกะทัดรัดใจกลางเมือง แต่สร้างบรรยากาศเหมือนอยู่กลางทุ่งนา คาเฟ่ของศิริญญาได้รับความนิยมมาก ผู้คนในเมืองต่างชื่นชอบโหยหาบรรยากาศชนบทกลางทุ่งนาเช่นนี้
"เธอช่วยรับออเดอร์ดีกว่าทิม เอานี่ผ้ากันเปื้อนใส่ซะลูกค้าจะได้แยกออก"
"โอเคได้เลย"
"โต๊ะนั้นโต๊ะสามไปรับออเดอร์เลยทิม"
ปรียาภรณ์อยู่ช่วยงานศิริญญาจนกระทั่งเย็น ลูกค้าเข้ามาไม่ขาดสาย ทำให้หญิงสาวเพลินจนลืมเรื่องเครียดที่สำคัญลืมเวลาแล้วด้วย
"เหนื่อยไหมทิม เอานี่สตอเบอรี่ปั่นหวานน้อยจะได้หายเหนื่อย"
"ขอบใจจ้า อืม...นี่ศิเมื่อกี้ลูกค้าสั่งเค้กเยอะเลยนะ ทำไมเค้กที่ร้านถึงขาดล่ะ ของขายดีแบบนี้ศิต้องตุนไว้นะ"
"ไม่ใช่ขาดนะทิม แต่ไม่มีเลยต่างหาก"
"อ้าว..ทำไมล่ะ"
"ก็ร้านที่เรารับเค้กประจำน่ะสิ อยู่ ๆ อยากทำก็ทำ บางวัน ติสแตกไม่ทำซะงั้น ถือว่าทำอร่อยเลยเล่นตัวมั้ง นี่เมื่อวานเราก็ไปไฝว์มาแล้ว ยกเลิกแม่งเลย "
"แย่จังแล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้"
"ไม่รู้เลย ช่วยหาคนทำเค้กทีสิ"
"เอางี้ไหม เราทำให้ เราอยากหางานทำด้วยเบื่อน่ะอยู่บ้านเฉยๆ "
"เฮ้ยจริงดิ ดีเลย เอาๆๆ "
"ตกลงตามนี้นะ ที่นี่อบเค้กได้ใช่ไหม อุปกรณ์มีรึเปล่า หรือจะให้เราทำที่บ้านแล้วเอามาส่ง"
"อุปกรณ์มีครบจ้า ขาดแต่วัตถุดิบ แต่เอาที่ทิมสะดวกนะ ทำที่ไหนก็ได้แต่ขอแค่มีของขายก็พอ"
"โอเค พรุ่งนี้เราซื้อวัตถุดิบเข้ามา งั้นเรากลับก่อนนะ เย็นมากแล้ว"
"โอเค ขอบใจมากเลยนะ"
ออกจากร้านเพื่อนปรีดาภรณ์ก็ตรงกลับบ้าน ตั้งแต่แต่งงานมาวันนี้แหละที่หญิงสาวรู้สึกมีความสุข เพราะมีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอันสักที
"คุณทับทิมคะไปไหนมาคะ คุณเหมเธอรออยู่ค่ะหน้าบึ้งหน้าตึงเชียว"
ป้านิ่มแม่บ้านแสนดีของเธอรีบวิ่งออกมากระซิบบอกหญิงสาว
"ทิมไปช่วยงานเพื่อนค่ะ เดี๋ยวทิมคุยกับพี่เหมเอง"
ทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามาในบ้านเหมราชก็ถามเสียงดัง ดูท่าจะหัวเสียเหมือนที่แม่บ้านว่าจริงๆ
"ไปไหนมาทับทิม"
"ทิมไปคาเฟ่ของศิค่ะ พี่เหมมีอะไรรึเปล่าคะ?? "
"ไปไหน มาไหนทำไม ไม่รู้จักบอกใครไว้บ้าง โตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ ทำอะไรหัดคิดซะบ้าง ไม่ใช่จะทำตามอำเภอใจแบบนี้"
